Hoe kalligrafie mij hielp herstellen bij een burn-out

Ik krijg vaak de vraag hoe ik ooit begonnen ben met kalligrafie. En eerlijk gezegd: niet vanuit een groot plan of een romantische droom. Het begon op een moment waarop het in mijn leven behoorlijk stormde – en ik vooral houvast zocht. In een periode van burn-out ontdekte ik de kracht van kalligrafie – niet als kunst, maar als manier om rust te vinden en te herstellen.

We waren net verhuisd, druk bezig met een verbouwing en ik had net een nieuwe baan toen mijn vader was plotseling overleed. Hij liet mijn moeder achter… samen met haar Alzheimer. Mijn moeder had hulp nodig, en ik wilde er voor haar zijn, net als voor mijn gezin. Ik werkte als groepsleerkracht op een basisschool en dat is niet de meest geschikte plek om even lekker uit te rusten. Het voelde alsof ik constant dingen moest onthouden, regelen, vooruitdenken. Mijn hoofd tolde soms letterlijk van alles wat er moest gebeuren. Na twee jaar in de survivalmodus ging bij mij het lichtje uit.

Eerst dacht ik dat ik “gewoon een beetje moe was”, maar ik kon maar niet stoppen met huilen. Elk geluid was te veel. Ik kon niet meer stilzitten, bleef maar heen en weer lopen en spullen in huis verschuiven. Slapen lukte ook niet meer. En ergens in die chaos dacht ik: ik moet iets doen dat alleen van mij is. Iets dat niet om zorgen draait, niet om plannen of to-do’s, maar gewoon… rust.

Mijn eerste ervaringen met kalligrafie bij burn-out herstel

Het was november. Koud, donker, nat. De tijd van het jaar waarin je het liefst binnenblijft. Ik schreef me in voor een online kalligrafiecursus – vooral omdat ik er de deur niet voor uit hoefde. Geen drukte, geen prikkels, geen verwachtingen. Gewoon creatieve ontspanning, iets wat ik op mijn eigen tempo kon doen, in stilte.

Ik had gehoopt dat ik een rustgevende hobby zou vinden, maar ik had nooit kunnen bedenken dat het mijn leven zou veranderen.

Ik weet nog goed dat ik voor het eerst de inkt uit mijn kalligrafiepen zag vloeien (Dat duurde trouwens even, want ik had geen idee hoe ik het ding aan de praat moest krijgen.) Maar toen dat eindelijk gelukt was, gebeurde er iets bijzonders. Alsof mijn hoofd ineens stilviel. Alsof alle drukte, gedachten en zorgen even niet bestonden. Alleen ik, de pen, het papier – en het ritme van de lijnen.

Dat moment… voelde zo zalig. Tijdens het mindful schrijven kwam er een diepe ontspanning over mij.

Met volle overgave aan de slag: hoe kalligrafie rust bracht in de chaos

Zoals ik alles doe, deed ik ook dit met volle overgave. En ja, dat is precies hoe je een burn-out krijgt, lieve mensen. Dus do not try this at home. Zodra ik de kinderen naar school had gebracht, zette ik mijn pen op papier – en ik stopte pas als mijn alarm ging om ze weer op te halen. Regelmatig vergat ik te lunchen. Zo gefocust was ik bezig.

En het werkte. Omdat ik zoveel oefende, ging ik snel vooruit. De onlinecursus waar anderhalf jaar voor stond, had ik in anderhalve maand afgerond. En toen? Toen wilde ik meer. Nog een cursus. En nog een. En nog een. Ik vond het bijna zonde van mijn tijd om te gaan re-integreren op school. Ik had ontzettend uitgekeken naar het moment dat ik weer met opbouwen mocht beginnen, maar dacht ook: “Help, maar wanneer moet ik dan kalligraferen?!” Kalligraferen was als ademhalen geworden. Mijn redding, maar ook mijn noodzaak.

De eerste vraag

Op een dag vroeg een lieve collega (Thnx, Ayla!) of ik naamkaartjes voor haar bruiloft wilde schrijven. Ik vond het een hele eer, en ook een beetje spannend. Tot dat moment had ik alleen voor mezelf gekalligrafeerd, maar ik merkte dat ik het nóg leuker vond om er anderen mee blij te maken. Dat kleine stukje handwerk dat iemands dag bijzonder kan maken – dát raakte me.

Ik besloot een Instagramaccount aan te maken, gewoon om mijn voortgang bij te houden. Niet met een groot plan, maar gewoon: “Kijk, dit heb ik vandaag geprobeerd.” Tot mijn verbazing kwamen er zoveel lieve reacties van onbekenden. Dat gaf me vleugels.

Van hobby naar delen: hoe mijn kalligrafie anderen blij maakte

Niet lang daarna begonnen de opdrachten binnen te stromen en schreef ik me in bij de KVK. “De Schoonschrijfster” leek me wel een passende naam, omdat het precies omschrijft wat ik het liefste doe: schoonschrijven. Ik kon toen nog niet weten dat ik met heel grote internationale merken zou gaan samenwerken en dat al die niet-Nederlanders mijn naam niet kunnen uitspreken. Lekker onhandig dus. Maar ja, als je álles van te voren weet…..

Soms moet ik mezelf nog even knijpen als ik ergens op locatie sta voor een exclusieve brand activation of word ingevlogen voor een kalligrafieklus.

Er zijn momenten dat ik mezelf hoor denken: “Vroeger kwam ik als juf niet verder dan Duinrell of Drievliet, en nu… kom ik óveral.”

Maar hoe groot of bijzonder een opdracht ook is, wat ik het allermooist blijf vinden, is wat kalligrafie voor mij persoonlijk betekent.

Kalligrafie als anker: rust vinden met pen en inkt

Ondanks dat het nu mijn werk is, is kalligrafie nog steeds mijn rustpunt. Mijn anker. Op dagen dat alles weer even te veel lijkt, ga ik zitten, doop ik mijn pen in de inkt, en adem ik.

De wereld vertraagt zodra mijn pen het papier raakt. De lijnen, het ritme, de concentratie… het brengt me terug naar mezelf. Wanneer ik kalligrafeer is er geen ruimte voor geregel of gepieker. Ik zit en ik schrijf. En dat is genoeg.

Soms denk ik terug aan dat moment in november, toen ik voor het eerst een kalligrafiepenpen vasthield. Hoe onhandig het voelde, hoe rommelig mijn eerste letters waren. En dan kijk ik naar waar ik nu sta – de lieve, inspirerende mensen die ik mag ontmoeten, de events die ik mag doen, de cursisten die ik mag begeleiden – en ik voel vooral dankbaarheid.

Niet omdat het allemaal vanzelf ging, maar omdat iets kleins, iets wat begon als een zoektocht naar rust, zó’n groot onderdeel van mijn leven is geworden.

Wat kalligrafie me leerde over rust, aandacht en persoonlijke groei

Kalligrafie heeft me veel meer gebracht dan een nieuw beroep. Het heeft me geleerd te vertragen. Om aandacht te hebben voor details. Om fouten te zien als onderdeel van groei. En misschien wel het belangrijkste: dat je voor voldoening niet altijd ver hoeft te zoeken : soms zit het gewoon in een inktlijn die precies on slant staat.

Het heeft me ook geleerd dat je iets wat uit nood ontstaat – een zoektocht naar rust, een hobby in de chaos – kunt omvormen tot iets dat niet alleen jou, maar ook anderen iets moois brengt.

Tot slot: kalligrafie als pad naar balans en creativiteit

Ik begon met kalligrafie omdat ik mezelf kwijt was. En juist daarin vond ik iets wat me weer in balans bracht. Nu, jaren later, als ik mensen zie die tijdens een workshop voor het eerst diezelfde rust ervaren, of als iemand geraakt wordt door een handgeschreven detail op een event, weet ik: dit is waarom ik het doe.

Kalligrafie begon als hobby, werd mijn passie en groeide uit tot mijn werk.Maar diep vanbinnen blijft het vooral wat het altijd al was:een moment van stilte, met inkt, een pen en papier en… een beetje magie.